Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil öğretmek için gelir. Kimi kırar, kimi eksiltir, kimi aynaya bakmaya zorlar. Onlar gittikten sonra anlarız aslında gidişleriyle değil bıraktıkları ile gitmişlerdir. Kalmak için değil öğretmek için çoğu zaman hayatımıza girerler. Fakat bunu çoğu kez gittiklerinde farkına varırız. Gittiklerinde değil bıraktıkları sessizlikte fark ederiz. Bir zamanlar olmadan olamam, yarım kalırım dediklerimizin aslında bizi nasıl da eksilttiğini.

Bazı insanlar sabrı öğretir, bazıları ise sınır koymayı ve bazıları da fazla iyi niyetin aslında her kapıyı açmadığını ve suistimale kadar nasıl gittiğini adeta başa kakar gibi öğretir.

Yaptığımız en büyük hatalardan biri de herkesin bizim hissettiğimiz gibi hissettiğini düşünmek olur. Bizim içimizden geçen incelik başkasının dünyasında karşılık bulmayabilir. Bu bizim yanlış olduğumuz anlamına gelmez. Sadece kalpler bazen aynı dilde konuşmaz

Hayatımıza ders olarak gelenler hep en güvendiklerimiz olur. Kalp en çok güvendiği yerden kırılır. Kırıldığında değil de, en çok neden kırıldığını anladığında farkındalığına ulaşır. En çok onlardan öğreniriz. Bazen susarak kendimizi korumaya alır ve her şeyi anlatmak zorunda olmadığımızı anlarız ve her şeyi anlatmaya ve izah etmeye çalışmanın bir erdem olmadığını!

Onlar bize HAYIR demeyi öğretir ve set koymayı, herkesi memnun etmenin insanı nasıl da yorduğunu. Sevmenin kendinden vazgeçmek olmadığını. Varlıklarında nasıl yorduğunu hisseder de bu hislerine ket vurup bilinçaltına attığını, gittiklerinde anlar insan. En baştan bilir de itiraf edemez kendine.

Belki de en acı ders şu olur; Bazı vedalar sevgisizlikten değil kendini kurtarmaktan doğar. Gitmek bencillik değil, hayatta kalma biçimi olur. Kimi zaman insan kaldığı yerde büyüyemez, küçülür, silinir, susar, boğulur.

Zaman geçer öfke yumuşar ve derin bir iç hesaplaşmaya bırakır kendini. O zaman insan şunu der kendine: “ İyi ki gelmişler, ama iyi ki kalmamışlar”.

Çünkü onlar sayesinde anlarız neyi istemediğimizi, ne kadar verebileceğimizi ve nerede durmamız gerektiğini…

Bazı insanlar hayatımıza ders olarak gelir. Dersi alıp almamak bize kalmıştır. Dersi aldığımızda hayat bizi artık bir daha aynı yerden imtihan etmez. Ve anlarız ki insanları değil beklentilerimizi uğurladığımızı ve gidenlerin değil bize yakışmayan yerlerden gittiğini.

Bazı insanlar hayatımıza ders olarak gelir geldiklerinde kimi zaman çok uzun yoğun bir süreç, kimi zamansa kısa kalıp büyük yaralara neden olsalar da o yaralar aslında ŞİFAMIZ olur. Her yara kabuk bağlar.

Hayat uzun soluklu bir öğreti. Yolunuz sevgi ile aydınlansın.