Son yılların en popüler konularından biri, üzerine kitaplar, makaleler yazılan, her geçen gün artarak devam eden, aileleri üzüntüye boğan dağıtan, toplumsal sorun... Akran zorbalığını sadece çocuklar üzerinden okuyamayız. Bu kişiliğe, onura ve güven duygusuna yönelik bir şiddet türüdür.

Üstelik izleri çoğu zaman fiziksel değil, ruhsal olarak çok daha derin ve kalıcı olabilmektedir. Benim bakış açıma göre, zorbalık, güçsüzlükten beslenir. Zorba çoğu zaman kendi içindeki eksiklikleri, başkalarını ezerek telafi etmeye çalışandır.

En tehlikeli yanı, sessizliktir. Görüp susan yetişkinler, "karışmayalım" diyen sistem ve "aman büyür geçer" anlayışı zorbalığı besleyen unsurlardır.

Zorbalığa maruz kalan bireyler, zamanla kendilerini suçlamaya başlarlar. Bu da kişilerin, özgüven kırılması, içe kapanma ve hatta hayattan kopmaya kadar kişilerin, özgüvenlur.

Peki, Çözüm Nerede?

Şunu bilmekte fayda var; Empati öğretilmeyen yerde disiplin de işe yaramaz. Tüm bireylere, çocukken, önce insan olmayı öğretmek gerekir. Aile, okul ve toplum olarak aynı dilin konuşulması gerekmektedir.

Mağdur olana sadece "Güçlü ol demek le de olmaz. O sevdiklerinin yanında durduklarını hissetmek isteyecektir.

Bu meselenin birçok etkeni olmakla birlikte günümüzdeki en etkili alan,sosyal medya boyutunu ele aldığımızda,

1.Akran zorbalığı büyüyünce biter mi?

2.Sosyal medya: Zorbalığın neresinde?

3.Neden en çok "iyi niyetli " insanlar hedef olur?

4.Çözüm sadece güçlenmekte mi?

Gibi soruların ardı arkası kesilmez.

Sırası ile gidersek, Akran zorbalığı büyüyünce bitmez ama şekil değiştirir, isim değiştirir ama özü kalır.

Çocuklukta, alay etme, dışlama, fiziksel üstünlük

Yetişkinlerde ise, itibar zedeleme, görmezden gelme (yok sayma), pasif-agresif davranışlar, mobbing...

Sosyal medya ayağı, empatiyi en hızlı yok eden ortam olarak önümüzde duruyor. Yüz yok, göz yok, vicdan gecikiyor. Linç kültürü(!) Bireysellikten çıkıp kalabalığı cesaretlendiriyor. En acı yanı; İyi insanlar genellikle susuyor, kötüler ise çok ses çıkarıyor.

Peki, neden iyi insanlar hedef oluyor?

Çünkü; Sınır koymakta gecikiyorlar, aman" beni yanlış anlarlar" diye susuyorlar. Başkalarını kırmaktan korkarlar. Bunlar da Zorbaların iştahlarını kabartır. Zorba, direnç görmediği yerlerde kök salar.

Peki çözüm, sadece güçlenmekte mi? İnsan, hep "güçlü" olmak ister. Hatta hep "Güçlü "ol denir ama asıl meselenin yalnız bırakılmamak olduğu unutulur. Oysa, birinin "yanındayım" demesi, sayısız nasihatten etkilidir.

Toplumda, Kurumlar ve yöneticiler susarsa, zorbalık meşrulaşır. Adalet gecikirse, mağdur kendini suçlar. Hiç kendi kendinize sordunuz mu? Ben, ezerek değil de, sahip çıkarak yol alan birisi miyim?

Ne yazık ki, bu tarz insanlar bu çağda sıkça yıpratıyorlar. Bu da vicdanlı insanların çekilip, alanın zorbalara kalmasına neden oluyor.

Zorbalığa, zorbalık yerine, dilimiz ile sınır koymalıyız. Çünkü, onu durdurmanın en doğru yolu, kavga etmek değil, doğru sınırı doğru dille koymaktan geçer.

Ancak; Sınır koymak=sert olmak değildir. Sınır koymak, kendini inkâr etmemektir. Ona uzun açıklamalar yerine, kısa ve net cümleler kurulmalı. Uzun cümleler Zorbanın ekmeğine yağ sürer. Zorbalar ile konuşurken kendini savunmaya geçmek karşı tarafa güç verecektir.

Zorba, genelde" çok hassassın "der. Ona verilecek cevap ise, "Hassasiyetim değil, davranışın sorun. “dur. Bu topu tekrar onun sahasına atmak gibi birşeydir. Unutmamamız gereken bir hususlardan birisi de, herkese kendimizi anlatmak zorunda değiliz. Herkesi hayatımızda tutmak zorunda hiç değiliz.

Zorbalık karşısında sınır koyan insan; ilk anda "sert" görünür ama uzun vadede saygı görür. Sürekli susan insan ise; iyi görünür ama yıpranır.

Atlas Çağlayan, Mattia Ahmet Minguzzi ve diğer Masumlar  anısına.