Geçtiğimiz günlerde Beykoz’un kahrını çekmiş, bu ilçenin geçmişine de bugününe de tanıklık etmiş bir büyüğümüzün sitemine denk geldim. İçindeki öfke o kadar derin, kurduğu cümle o kadar yalın ama can yakıcıydı ki. Şöyle diyordu: 

"Beykozlunun 3 salatalık, 2 domates fidesi kadar değeri kalmadı..." 

İlk okuduğumda durup düşündüm. Ne ara bu noktaya geldik? Ne ara bu ilçenin insanı, bir yerel yönetimin gözünde dağıtılan birkaç kök fideyle susturulabileceği, mutlu edileceği sanılan bir seçmen kitlesine indirgendi? 

Vitrin parlıyor, ama evin içi karanlık... 

Bugün Beykoz’a dışarıdan baksanız, parlatılmış festivaller, süslü sahil düzenlemeleri ve yeşil Beykoz sloganları görürsünüz. Bahar gelir fide dağıtılır, kış gelir ışıklar yakılır. Belediyecilik, sosyal medya hesaplarında estetik fotoğraflar paylaşmaktan, bütçeli organizasyonlar yapmaktan ibaret sanılıyor. 

İşte en taze örnek:  

Yerel yönetimin o çok sevdiği vitrin belediyeciliğinin ve öncelik sıralamasındaki şaşılığın en taze kanıtı bir tarafta halkın değerini 3-5 fideye indirgeyen vizyon, diğer tarafta 19 Mayıs'ta sahile kurulan sahneler... 

İnsanın aklına şu soru geliyor: Sahi, bu tür organizasyonlarla tam olarak ne amaçlanıyor? Beykozlu gencin istihdam sorunu mu çözülüyor, yoksa halkın sırtındaki imar ve mülkiyet yükü mü hafifletiliyor? 

Hayır. 

Tek amaç var: Günü kurtarmak, vitrini parlatmak ve halkın gerçek, yapısal sorunlarının üzerini yüksek sesli müzikle örtmek. Beykozlu açılan iki spor kompleksiyle, sahil konserleriyle uyutulacak bir topluluk değildir. 

Peki, o estetik fotoğrafların ve konser ışıklarının arkasındaki Beykozlu asıl ne yaşıyor? 

Yıllardır çözülemeyen, çözülüyormuş gibi yapılıp her defasında bir kördüğüme dönen imar ve mülkiyet sorunlarıyla boğuşuyor. Dedesinin toprağında yarın ne olacağını bilmeden, adeta bir kiracı gibi tedirgin yaşıyor. 

Bu ilçenin kimliğini oluşturan yerli halk, artan yaşam maliyetleri karşısında adeta görünmez kılınıyor. Beykoz, parası olana lüks bir sayfiye yeri haline getirilirken; fabrikalarında dirsek çürüten işçilerin çocukları kendi ilçesinde barınamıyor. 

Dağıttığınız o salatalık fideleri bile toprağa tutunuyor, lüks konserlerinize bütçe bulunuyor da; bu halk, canından çok sevdiği Beykoz’una bir türlü güvenceyle tutunamıyor! 

Liyakat gidince, vefa da unutuluyor. 

Bir kenti yönetmek sadece fiziki mekanları boyayıp süslemek ya da meydanlarda pop konseri verdirmek değildir. Bir kenti yönetmek, oranın hafızasına ve insanına saygı duymaktır. Ancak ne yazık ki yerel yönetim kadrolarında Beykoz’un sokaklarında dolanıp da halkın derdiyle dertlenmeyen, liyakatten uzak anlayışlar egemen olduğunda ortaya çıkan sonuç tam olarak bu oluyor:  

Toplum hafızasını kaybetmiş, liyakat rafa kalkmış ve en acısı, vefa duygusu tamamen unutulmuş... 

Beykozluya; Al bu fideyi bahçene ek, akşam da konserde eğlen, büyük meseleleri kurcalama demek, bu halkın ferasetini hafife almaktır.  

Beykoz halkı sadaka ya da göz boyama istemiyor; adalet, şeffaflık ve en önemlisi insan yerine konulmak istiyor. 

Son Söz... 

Önümüz Kurban Bayramı. Bayramlar bu topraklarda paylaşmanın, ama en çok da adaletin, vefanın ve kul hakkının en üst perdeden hatırlandığı günlerdir. 

Eğer bir ilçede halk, tam da bayram arefesinde kendi değerini 3-5 fideyle kıyaslayacak, konserlerle neyi amaçlıyorlar? diye soracak kadar kırgın ve sitemkâr bir noktaya gelmişse, o şaşalı projelerinizin, süslü açılışlarınızın hiçbir hükmü kalmamış demektir. Çünkü gerçek bayram, sokakları boyamakla ya da meydanlarda şarkı söylemekle değil; o sokaklarda yaşayan insanların hakkını teslim etmekle, gönlünü hoş etmekle başlar. 

Göz boyamayı bırakıp Beykoz’un asıl sahibine, insanına kulak verilmesi acilen şarttır. Bu vesileyle, tüm hak davası güdenlerin ve memleketine vefa ile bağlı olan Beykozlu hemşerilerimin Kurban Bayramı’nı şimdiden kutluyorum. Sağlıcakla kalın. Anadoluhisarından saygı ve hürmetle efendim