​Beykoz, tarihi dokusu, mahalle kültürü ve bizlere emanet edilmiş kadim doğasıyla sadece bir ilçe değil, bir kimliktir. Ancak bugün bu kimlik, derin bir adaletsizliğin pençesinde kıvranıyor.

​Bir yanda; orman kanunları bahanesiyle bir çivi çakmanın dahi yasak olduğu, kuru odun almanın bile hapisle cezalandırıldığı topraklarda yaşayan bizler; diğer yanda ormanları talan edip buraları ranta kurban edenlerin nasıl imar hakları kazandığını ibretle izliyoruz. Sormak zorundayız: Adalet neden tersten çalışıyor?

​Yıllar önce yaşlılığımızda huzur bulalım diyerek yasalarla, tapusuyla aldığımız yerler bugün çöp muamelesi görürken; devletin birinci derecede koruması altındaki ormanların birilerine nasıl altın değerinde imar haklarına dönüştüğünü anlamakta güçlük çekiyoruz.

Bizim günahımız; tapulu yer almak, yasaya riayet etmek ve dürüst vatandaş olmaktan mı ibaret?

Bu adaletsizlik, sadece Beykoz’un estetiğini değil, devlete olan güvenimizi de derinden sarsıyor. ​Beykoz’da yaşadığımız bu dönüşüm sancısı, sadece binaların eskiliğiyle ilgili değil; modernlik adı altında huzurumuzun ve aidiyet duygumuzun nasıl yok edildiğine dair bir kavgadır.

Bize modernliği huzur ile eş anlamlıymış gibi sunuyorlar. Oysa modernlik; bir semtin ruhunu yok ederek gökyüzünü betonla kapatmak, mahallemizi yaşanmaz, esnafımızı silik, komşuluğumuzu ise bir anı haline getirmek değildir. Eğer modernlik; insana sadece daha fazla beton ve daha çok trafik vaat ediyorsa, biz bu modernliğe huzursuzluk diyoruz.

​İyi bir idareci; sadece koltukta oturan değil, bu semtin ruhunu koruyarak dönüşümü yönetebilen, liyakati tek rehber edinmiş vizyoner bir rehberdir.

Bugün; Göksu ve Göztepe mahallelerinde tanık olduğumuz o yapılaşma rezaleti, aslında hepimizin yaşam kalitesinden çalınan değerli vaktimizdir. Birinin şahsi malı olması, oranın dokusunu bozma ve herkesin yaşam alanına tecavüz etme hakkını verir mi? Bu çifte standart, sadece Beykoz’un estetiğini değil, vicdanları da yaralıyor.

​Biz Beykoz’da MAHALLE BAZLI YERİNDE İMAR İSTİYORUZ. Her mahalle için yerel dokuya uygun 3-4 tip proje oluşturulmalı ve bunların dışına çıkılmasına asla izin verilmemelidir.

Komşumuzun aynı mahallede kalabildiği, esnafıyla selamlaşmaya devam ettiği, mahalle kültürünün korunduğu insani bir dönüşüm ancak bu disiplinle mümkündür.

​İstanbul’un diğer ilçeleri betonlaşmaya son hız devam ediyor; bırakın sokakta birbirini tanıyıp selam vermesini, aynı apartman sakinleri bile birbirine yabancılaştı. Arnavutköy’ün, Sazlıbosna’nın boş arazilerini beton yığınına çevirebilirsiniz ama Beykoz boş bir arazi değildir, Beykoz’un sahipleri vardır!

Eğer gelecek olan dönüşüm buysa, eğer bu metro hatları mahalle kültürünü ezecek bir silindir gibi gelecekse; bırakın Beykoz olduğu gibi kalsın.

​Bizim için Beykoz; ranta açılacak bir arsa payı değil, çocuklarımıza bırakacağımız bir mirastır. Makam sahiplerine çağrımızdır: Huzur, modern binaların yüksekliğinde değil, insanın kendi mahallesinde duyduğu o adalet ve aidiyet duygusundadır.

​Artık birbirimizi kınamak yerine, gerçek çözümlerin etrafında birleşme vaktidir. Beykoz’un yarınını siyasi hırsların değil, halkın hak ettiği adaletin inşa etmesini diliyoruz.

Adalet Bakanımıza da buradan seslenmek istiyorum: Sayın Bakanım, sadece faili meçhulleri çözmek için gelmediniz; Beykoz kan ağlıyor!

​Rantçılar Beykoz’un toprağından, dokusundan ve huzurundan elini çeksin. Beykoz, Beykozlu’ya kalsın!

Anadoluhisarı’ndan selam, sevgi ve hürmetlerimle.