Bir devlet görevlisi mesai saati dışında bisiklete binebilir mi?

Evet, binebilir. Neden olmasın.  Hatta spor yapmalı, sağlıklı yaşamalı, toplumun önünde iyi örnek olmalıdır. Sporun farklı dallarını yaparken sorun olmuyor da bisiklet binerken neden sorun olsun.

Ulusal arena da işine giderken bile bisiklet kullanan bürokratlara da şahit olduk.

Yürüyüş yaparken ya da Cumhurbaşkanımız Basketbol, Futbol oynarken takım elbise mi giymiştir? Hayır, yaptığı spora uygun kıyafet giymiştir.  Olması gereken de budur.

Peki o zaman neden bir insanın bisiklet sürerken giydiği spor kıyafeti bu kadar büyük bir tartışmanın konusu oluyor?

İşte asıl sorgulamamız gereken yer tam da burası.

Görevini layıkıyla yapıp yapmadığını konuşmak yerine, pedal çevirirken giydiği kıyafeti konuşuyorsak, başarıyı değil görüntüyü, hizmeti değil algıyı tartışıyoruz demektir.

Bisiklet, öyle takım elbiseyle binilecek bir ulaşım ya da spor aracı değildir. Dünyanın her yerinde olduğu gibi Türkiye'de de bisikletin kendine özgü ekipmanları vardır. Bunun amacı dikkat çekmek değil; güvenlik, konfor ve performanstır.

Bir yüzücünün mayosu neyse, bir bisikletçinin taytı ve şortu da odur.

İnsanların özel hayatlarında ne yaptığı, hukuka ve toplumsal kurallara aykırı olmadığı sürece kimseyi ilgilendirmemelidir.

Hele ki konu spor yapmaksa...

Bir kamu görevlisinin boş zamanında bisiklete binmesi, yürüyüş yapması, yüzmesi ya da dağa tırmanması makamına gölge düşürmez. Tam tersine, onun da bu toplumun bir parçası olduğunu gösterir.

Çünkü makamlar insanların görevlerini tanımlar; hayatlarını değil.

Bu tartışma bana Beykoz'u hatırlattı. Bugün Beykoz denildiğinde akla gelen spor etkinlikleri arasında bisiklet organizasyonları da varsa, bunun tesadüfen oluştuğunu söylemek haksızlık olur. Yıllar boyunca Beykoz daha çok futbolun, basketbolun, voleybolun ve zaman zaman yüzme organizasyonlarının konuşulduğu bir ilçe olarak bilindi. Bisiklet ise geniş kitlelerin hayatında çok fazla yer bulan bir spor değildi.

Ancak önceki dönem Beykoz Belediye Başkanı Murat Aydın'ın öncülüğünde ilçede farklı bir spor kültürü oluşturulmaya başlandı. Bisiklet yolları yapıldı, yollar yeniden düzenlendi, pedal çevirmeyi teşvik eden organizasyonlar hayata geçirildi.

Pazar sabahları düzenlenen sürüşler zamanla bir alışkanlığa dönüştü. Ulusal ve uluslararası bisiklet yarışları Beykoz'un eşsiz coğrafyasında gerçekleştirilmeye başlandı.

İlçe, yalnızca sporun seyredildiği değil, bizzat yapıldığı bir merkeze dönüşme yolunda önemli adımlar attı.

Murat Aydın da bu etkinliklerin içinde yer aldı. Vatandaşlarla birlikte bisiklete bindi, pedal çevirdi ve spora dair farkındalığın artmasına katkı sundu. Kimse onun neden takım elbise giymediğini sorgulamadı. Çünkü herkes biliyordu ki bisiklet sporunun da kendine ait bir kültürü, ekipmanı ve kıyafeti vardı.

Bugün Beykoz'da bisiklet kullanan, hafta sonları pedal çeviren ya da çocuklarını bu sporla tanıştıran birçok insan varsa, bunda o dönemde atılan adımların önemli bir payı olduğunu inkâr etmek mümkün değildir.

Tam da bu nedenle bir yöneticinin spor yaparken tercih ettiği kıyafeti tartışmak yerine, sporu toplumun her kesimine nasıl yayabileceğimizi konuşmak çok daha anlamlıdır. Murat Aydın, bu konuda Beykoz için güzel bir örnektir.

Bir yöneticiyi kıyafetiyle değil, ortaya koyduğu hizmetle değerlendirebildiğimiz gün, belki de gerçekten çağdaş bir tartışma kültürüne kavuşacağız.

Çünkü mesele bir tayt, şort meselesi değildir.

Mesele, insanların özel hayatlarına ne kadar müdahale etmeyi normal gördüğümüzdür.

Bir yöneticinin boş zamanında çevirdiği pedal bile bazılarını rahatsız ediyorsa, dönüp bisiklete değil, o rahatsızlığın kaynağına bakmak gerekir.