Gazetecilik, sadece bir basın kartı taşımak, eline telefon almak ya da birkaç fotoğraf paylaşmak değildir. Gazetecilik, sahanın içinde olmak, olayın tozunu yutmak, gerektiğinde yağmur altında saatlerce beklemek, gerektiğinde bir acının ortasında insanlığını kaybetmeden görev yapabilmektir. Çünkü gerçek basın emekçisi, görünmek için değil, toplumun doğru bilgiye ulaşması için çalışır. 

Ne yazık ki son yıllarda bu kutsal mesleğin etrafında tuhaf bir görüntü kirliliği oluşmuş durumda. Sahaya inmeden, emek vermeden, araştırmadan, kopyala yapıştır mantığıyla gazetecilik yaptığını zannedenlerin sayısı hızla arttı.  

Başkasının emeğini birkaç dokunuşla kendi hanesine yazmaya çalışanlar, alın teri ile hazırlanmış haberleri sahiplenmeye kalkışanlar türedi. İşin daha acı tarafı ise, bunların bazılarının toplum önünde basın mensubu sıfatını rahatça kullanabiliyor olmasıdır. 

Bir başka vahim tablo da şudur, resmi ya da özel kurumların bazı görevlileri veya üstlerine yaranmayı görev edinmiş kişiler, ellerinde telefonlarla adeta gazeteci rolüne soyunmuş durumdalar. Oysa onların yaptığı şey gazetecilik değil, görüntü üretme çabasıdır. Ne yazık ki bu görüntü kalabalığı, gerçek gazetecilerin çalışma alanlarını daraltmakta, görevlerini sağlıklı yapmalarını engellemekte ve basının ciddiyetine zarar vermektedir. 

Eskiden kurumlar gazeteleri önemser, basın ile güçlü ilişkiler kurmayı kamuoyuna verilen değerin bir göstergesi kabul ederdi. Bugün ise birçok resmi ve özel kurum, kendi sosyal medya hesaplarını adeta gazete yerine koymaya başladı. Birkaç paylaşım yapınca kamuoyunu bilgilendirme görevini yerine getirdiğini zanneden anlayışlar ortaya çıktı. Hal böyle olunca da yerel gazetelerle, sahada gerçekten emek veren basın mensuplarıyla kurulan ilişkiler en asgari seviyeye indirildi. 

İşin ilginç tarafı ise toplum içinde konu basına destek vermeye geldiğinde özellikle belirtmeye çalıştığım sınıflandırmanın içerisinde olanlar, mangalda kül bırakmıyor. Basın çok önemli, yerel medya toplumun sesidir, gazeteciler büyük fedakârlık yapıyor, cümleleri havada uçuşuyor.  

Ancak iş pratiğe geldiğinde, emeğin karşılığı verilmediği gibi, gerçek emekçilerin alanları da her geçen gün biraz daha daraltılıyor. 

Oysa bilinmelidir ki gazetecilik, sosyal medya gösterisi değildir. Gazetecilik sorumluluktur, vicdandır, cesarettir ve en önemlisi emektir.  

Bu meslek, masa başında kopyala yapıştır paylaşımlar yaparak değil, halkın arasında, bir haberin arkasında bazen uykusuz geceler, bazen aileden çalınmış zamanlar, bazen de kimsenin görmek istemediği gerçeklerle yüzleşme cesareti göstererek yapılır. 

 Elbette hayatın içinde bunları görmek istemeyenler olacaktır. Kimileri yapılan fedakârlıkları küçümseyecek, kimileri gerçeği bildiği halde susacak, kimileri de sahte görüntülerin arkasına saklanacaktır.  

Ancak unutulmamalıdır ki, sahte alkışlar geçicidir, emek ise kalıcıdır. Çünkü halk günü geldiğinde kimin gerçekten basın emekçisi olduğunu, kimin ise sadece laf olsun torba dolsun peşinde koştuğunu, mutlaka ayırt eder. 

Ve gerçek şu ki… 

Basın, vitrin değil, vicdan işidir. 

Vicdanla yapılan gazetecilik ise hiçbir zaman modaya yenilmez.