Günümüz ilişkilerinin en sinsi hastalığıdır: yüze dost, kalbe hain olmak…

Gülüşlerin ardına saklanan hesaplar, samimiyetin yerine geçen menfaat terazileri ve dostluk kisvesi altında büyütülen küçük çıkar oyunları…

Arkadaşlıkta, akrabalıkta, iş hayatında; bazıları vardır ki, yanınızda durur ama aslında karşınızdadır. Sözleri sıcak, niyetleri soğuktur. Varlıkları güven verir gibi görünür ama yoklukları bile daha dürüsttür. Çünkü onların dostluğu, kalpten değil; fırsattan beslenir.

Hiç sıkılmadan, dostlarını ayrı ayrı zamanlarda gördüklerinde söylenmeyen sözleri söylenmiş gibi bire bin katarak  aklın bile almayacağı dedikodu girdabına sokarak ilişkileri iyice gerdikten sonra, hep bir araya gelindiğinde vakur beyefendi kılığına girip kendilerinin icat ettiği kıyamet alametini seyrederler.

Oysa dostluk ya vardır ya yoktur. Ortası yoktur, taklidi ise eninde sonunda sahibini ele verir. Saklanan niyetler, bastırılan hesaplar ve kurulan sahte dengeler gün gelir sahibinin ayağına dolanır. İnsan, başkasına kurduğu oyunda en çok kendini kaybeder.

Fakat unutmamak gerekir ki, gerçek dostluk hâlâ vardır ve var olmaya devam edecektir. Samimiyetle kurulan bağlar, karşılık beklemeden uzatılan eller, zor günde yanında duran omuzlar… İşte bunlar sadece bireyleri değil, toplumları da ayakta tutan en güçlü değerlerdir. Gerçek ve sahici dostluklar çoğaldıkça, insanlık daha huzurlu, daha güvenli ve daha yaşanabilir bir hâl alır.

İlişkilerin saygınlığı, insanın kendine duyduğu saygının aynasıdır. İçimiz neyse dışımız da o olmalıdır. Çünkü sahte bir dostluk, en çok sahibini küçültür; gerçek bir dostluk ise en çok insanı büyütür.

Unutulmamalıdır ki;
Yüze dost, kalbe hain olan değil; özü sözü bir olan kazanır.