Ne zaman o eski zaman ne de o insanlar, yok artık, olmayacaklar da...

Teknolojinin "kötü " olması tek başına doğru çerçeve değil elbette. Asıl mesele teknolojinin nasıl kullanıldığı ve toplumun buna ne kadar hazır olduğu. Bu açıdan bakarsak, olumsuz yönler daha net ve derin görünür. Akıllı telefonlar ve özellikle Tik Tok, Instagram gibi platformlar, hızlı tüketilen içerikler üzerinden çalışır. Bu da zihnimizi derin düşünme yerine hızlı geçişe alıştırır ki, bunun yarattığı, dikkat dağınıklığı ve yüzeyselleşme ile,

Uzun süre odaklanamama, kitap okuma alışkanlığının zayıflaması, bilginin yüzeysel kalması gibi kalıcı sorunlara sahip oluyoruz. Sosyal medya da genellikle hayatın en iyi anları paylaşılır. Bu durum, kıyaslamayı artırır, tatminsizlik hissi doğurduğu gibi, özellikle gençlerde değersizlik duygusunu besler. Bu durum da depresyon ve anksiyete riskini arttırdığı gibi yalnızlaşma ve sosyal kopuşu beraberinde getirir.

Bununla beraber insanlar, daha "bağlı" ama daha "yalnız"... Yüz yüze iletişim azalıyor. Derin dostluklar yerini yüzeysel etkileşimlere bırakıyor. Aile içi iletişim zayıflıyor. İşte meselenin en can alıcı noktası da burada... Aile Birliği, ebeveynler, çocuklar ve gençlerden oluşan toplumsal birlikteliğin çekirdeği.

İnternet, bilgiye erişimi kolaylaştırdı ama aynı zamanda, yanlış bilgi, bilinçli manipülasyon hızla yayılıyor.  Algoritmalar kişiye sadece görmek istediğini gösterdiği için, fikir kutuplaşması artıyor, eleştirel düşünme zayıflıyor. Bunlar da bağımlılık ve davranışsal etkiler yaratıyor. Teknoloji ile pek çok bilgi beceriye ulaştığımız ne kadar gerçek se, otomasyon ve yapay zekâ ile altın bileziğimiz mesleklerimizin ortadan kalkma tehlikesi de öyle.

Günümüzde bir başka önemli yozlaşma ise kültürel ve tek tipleşme olarak karşımıza çıkıyor. Özellikle genç kuşaklar da "aynılaşma" eğilimi hızla yayılıyor. Gençlerde, hedefsizlik, çabuk vazgeçme ve daha fazlasını isteme hali de bundan kaynaklanıyor. Gerçek hayatın temposu ile dijital dünyanın temposu arasındaki uçurum, en büyük kırılma. Aile yapısına etkisi, aynı evde farklı dünyalar olarak önümüze geliyor. Eskiden aile içinde iletişim, sohbete, ortak zaman ve paylaşımla kurulurken, bugün her birey kendi ekranında olunca ortak dil ve ortak zaman azalıyor. Sonuç olarak, duygusal kopuş, Anlaşılmama hissi, nesiller arası çatışma.

En tehlikelisi de aile içi, ruhsal uzaklık artarken, sevgi saygı azalıyor, hatta yok oluyor. Yeni arayışlar, hayal ürünü idoller. Ve bazı ebeveynler, kendi konforları uğruna eğitmekle yükümlü oldukları çocukları o hayal dünyası ile baş başa bıraktıkları için geleceğimiz dediğimiz gençlerimizi, yani geleceğimizi tehlikeye sokuyoruz. İşte burada kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur:

Teknolojiyi mi kullanıyoruz, yoksa teknoloji mi bizi kullanıyor?

Ve bu soruya vereceğimiz dürüst cevap, geleceğimizin yönünü belirleyecektir.