Beykoz, sadece sokaklarıyla değil, hafızasıyla da yaşayan bir ilçedir. Yüzyıllardır burada komşuluklar, dostluklar, selamlaşmalar üzerinden şekillenen bir hayat var. İnsanlar evlerini, sofralarını, hatta sırlarını paylaşırken, en çok da bir kavramı yüceltmişlerdir, Beykozlu çatısı altında birleştiren vefa duygusunu…

Bugünlerde sıkça düşündüğüm mesele tam da budur. Hayatın hangi alanında olursa olsun, insanın sözünde, duruşunda ve yol arkadaşlığında vefayı öncelemesi çok değerlidir.

Çünkü vefa, yalnızca geçmişte yapılan bir iyiliğe teşekkür etmek değildir. Aynı zamanda geleceğe güven taşımaktır. Geleceği inşa ederken, yanımızda her zaman güvenebileceğimiz insanların olmasını isteriz. Yol arkadaşlarımızı bu kriterlere göre seçeriz.

Bazen şartlar değişir, rüzgâr tersine eser, dengeler altüst olur. Ama insanın iç sesi, vicdanı hep aynı soruyu fısıldar: “Bugün verdiğim karar, dün söylediklerimle, yarın yüzüne bakacaklarımla uyumlu mu?”

Bu sorulara vicdan çerçevesinde olumlu cevap verenler, yastığa başını rahat koyan insanlardır. Bu hayatta her şey gelip geçicidir ama bir gün geriye dönüp baktığımızda ardımızda bırakacağımız tek şey; dostluklara, emeklere, sözlere ne kadar sadık kaldığımızdır.

Beykoz’un tarihi, vefayı unutmuş nice hikâyelerle doludur. Neler yaşandı, ne dengeler değişti ama bir o kadar da vefasıyla öne çıkan, yıllar boyu hayırla anılan isimler de Beykoz’dan gelip geçmiştir.

Tercih bizimdir: Peki Biz, şerle Unutulanlardan mı yoksa hayırla hatırlananlardan mı olacağız?

Ve şunu unutmamak gerekir: Tarih, vefayı yazdığı gibi, vefasızlığı da kaydeder. Bugün yaşananlar da şüphesiz yarının hafızasında yerini alacaktır. Çünkü tarihin sayfaları bir kez daha gösteriyor ki; vefasızlık da en az vefa kadar iz bırakır.