Bir çocuğun gözyaşı, kalem izinden daha derin iz bırakır. Onlar için her sınav, sadece bir puan yarışı değil; bazen bir annenin duası, bazen de küçücük bir odada yıllarca örülen sessiz çabanın sonucudur. Bu çabanın, kimliği belirsiz eller tarafından hiçe sayılması, sadece eğitim sistemini değil, çocukluğun adalet duygusunu da bozar.

Çünkü çocuklar için “hak” çok somut bir şeydir. Kalemle çizilen çizginin dışına çıkmamak. Sessizce oturmak. Sıra arkadaşının defterine bakmamak. Kurala uymak. “Adil ol” dememize gerek yok, çünkü içlerinde zaten doğuştan gelen bir adalet duygusu taşırlar. İşte biz yetişkinler, bu hassas teraziyi kendi çıkarlarımızla bozduğumuzda, aslında sadece bir sınavı değil, bir neslin inancını da çalıyoruz. Ülkem içindeki çarpıklıkları birçok kez kaleme aldım, bu mevzu herkes gibi beni de derinden yaraladı. Emek nedir bilen bizim kuşağın, sindirmesi çok zor bir durum. Daha önce de yaşandı evet, onların da yaraları hepimizin kalbinde duruyor.

Bu yaşta bir çocuğa “hayat adil değildir” cümlesini yaşatarak öğretmek, bir nevi ruhsal şiddettir. Çünkü çocuk çalıştığına güvenmek ister. Bilgisine, emeğine ve en çok da sınavın dürüstlüğüne. Ama sistem, torpil, sızan sorular ya da “bazıları için önceden hazırlanmış bir sahne” ile işlerse, geriye sadece yorgun çocuklar kalır: Umudu örselenmiş, içi burkulmuş, “Ben neyi eksik yaptım?” diye kendini suçlayan milyonlarca ergen çocuklar...

Bu ülkede, hangi görüşten olursak olalım, ortak bir sözleşmeye ihtiyacımız var. Çocukların hakkına kimse dokunamaz. Sınavı bozanın aynı zamanda bir adalet katili olduğunu kabul etmeliyiz. Yoksa gün gelir, dürüst kalmaya çalışan çocuklarımızı “enayilikle” suçlayan bir toplum oluruz.

Ve şunu unutmayalım. Haksızlıkla elde edilen başarı, sadece rakamdır. Emeğin ışığıyla parlamayan her başarı, sahte bir vitrin süsüdür.

Saygılarımla...