İnsanoğlu doğumundan ölüme kadar olan yaşamında birçok evrelerden geçer ve çoğu zaman uyandığı her sabahın kendisine hazırladığı sürprizlerden habersizdir. Bilinç yüklendiğinde, doğduğun yer, yaşadığın bölge, aile, çevre... her şey ilgi alanınıza girer ve sizin seçme şansınız vardır.

Elbette insanın gelişiminde birinci faktör çekirdek ailesidir. Ancak, birey olup dış dünya ile iletişime geçtiğinde, işte orada karakter oturmaya başlar... Her şey, eğri ile doğruyu, iyi ile kötüyü ayırt etmesi ile başlar…

Çok iyi gözlem yapmak ve olaylara soğukkanlı yaklaşmak ise sizi olgunlaşmaya doğru yönlendirir. Hayat, inişli çıkışlı merdiven basamakları gibidir. Çıkarken zorlandığınızı unutmaz iseniz ne âlâ, inişe geçtiğiniz de bunu anlamanın hiçbir faydası olmaz... Hatta sizi yaralar ve her takıldığınızda o yara bir daha kanar, bir daha bir daha derken, özgüven kaybına sebep olur.

Böyle olunca da seçimleriniz çok sağlıklı olmaz. Ne çok iyi ne de kötü olmalı insan. İyi ahlaklı olmak yeterli aslında. Çünkü o vicdan sahibidir aynı zamanda. Dil konuşuruz, ama ahlak anlatır. Göz bakar, ama gönül görür. Kulak duyar, ama vicdan anlar. İnsan olmak, beş duyu ile değil, tek bir duygu ile tamamlanır. MERHAMET… Her şeyin dışına değil özüne bakmayı öğrenmeliyiz. Kalabalıklara değil, kalplere hitap etmeliyiz.

Çünkü gerçek görme, ışıkla değil fark edişle olur. Gerçek duyma ise gürültüyle değil derinlikle olur. Ve gerçek insanlık...

Başkasının eksiğini, ayıbını değil, incinmişliğini fark etmekle başlar. Ve insan büyür. Birçok şeyi başarmak ister. Başarı; sabah kalkıp canın istemese de yola çıkmaktır. Kimse görmese de çabanı sürdürmektir. Vazgeçmek istemene rağmen, "biraz daha deneyeyim" diyebilmektir. Başarı ise; herkesin alkışladığı değil, senin gönül rahatlığıyla "ben elimden geleni yaptım" diyebildiğindir.

Belki büyük sahnelere değil ama kendi iç dünyanda, belki dev adımlarla değil ama her gün küçük bir adımla kendine yaķlaşmaktır başarı.

Başarı; dışarıdan değil içinden ölçülür aslında. Ne kadar kazandığın değil ne kadarını kalbinle yaptığınla ilgilidir. Ve belki de en güzeli şu: Başarı; başkası olmayı bırakıp, sonunda kendin olmaktır. Başkalarının peşinden meçhule değil, bildiğin ve yetebildiğin kadarı ile yetinmek ama, "Kendini ve hayatı önemseyerek ", "Kendini ve hayatı bırakmayarak " Yola devam etmek...

Sen doğru işler yaparken, kendi insanına uzak, insan yetiştirmekten, geliştirmekten bi haber olup, kendi çıkarları için her türlü davranış içerisinde olanlar, kendileri ile aynı düşünüp, davranmayanları ötekileştirmeye, hatta asimile etmek şöyle dursun, her ortamda "mobbing “uygulayıp onlar seni kovacak 10.köy'ü ararlar...