Bu ay ki köşe yazıma geçmiş dönemde yaşanan bir olayı sizlere hatırlatarak başlayacağım. Hatırlatarak diyorum çünkü bu ülkede yaşayan ve şu an yaşı 40 üzerinde olan herkesin hatırlayacağına eminim. Tarih 19 Şubat 2001, günlerden Çarşamba. Zamanın hükümetini oluşturan üç partinin (DSP, ANAP,  MHP) liderleri ve bakanların katıldığı Millî Güvenlik Kurulu’ndan sonra sanırım saat 11:00 civarında Bülent Ecevit, Başbakanlık konutunda televizyon kanallarının naklen yayınladığı basın açıklaması yapar. Basın açıklamasının konusu; kendisinin de katıldığı Millî Güvenlik Kurulu’nda dönemin Cumhurbaşkanı tarafından şahsına yapılan nezaket dışı hareket ve kendisinin toplantıyı terk etmesiyle ilgiliydi.

Küresel ölçekte Asya mali krizi ile Rusya ekonomik krizinden etkilenen, üstüne 1999 Gölcük depremi de eklenince ekonomik olarak zor durumda kalan ve siyasi ekonomi dengeleri tutturmaya çalışan Türkiye için bu konuşma tarihin en büyük krizin fitilini ateşlemek için yetmişti. Tarih sayfasına  'anayasa kitapçığı fırlatma krizi' olarak geçen bu kısa konuşmadan sonra ekonomi, sosyal hayat ve siyasette gerginliği beraberinde getirdi. Dolayısıyla ülkeye ve millete faturası da ağır olmuştu. Hep merak etmişimdir. Ecevit gibi tecrübeli siyasi bir lider bu konuşmasının yol açacağı krizi önceden nasıl olur da öngöremedi. Diyelim ki kendisi alınganlık, üzüntü, kızgınlık gibi insani duygulara esir oldu, peki yanında ki danışmanları yol arkadaşları hiç mi kendisini uyarmayı görev bilmediler. Veya böyle bir konuşma yapması için ikna mı edildi.

Elbette ki bunun cevabını bilemiyorum fakat bildiğim ve çok net olan bir son var ki o da bu olaydan sonra Türkiye erken seçime gitti ve millet, hükümet ortağı siyasi partilerini sandığa dolayısı tarihe hazin bir şekilde gömerek kendilerine faturayı iade etmiş oldu.

Bu olayı niye mi anlattım?

İçinde bulunduğumuz ay yani 3 Mart'ta Meral Akşener'in yaptığı basın toplantısını dinlediğim an otomatik olarak 22 yıl öncesine gittim. Ve "Eyvah!" dedim. Elbette ki Meral Hanım istekleri doğrultusunda haklı olabilir. "Biz aday konusunda anlaşamadık ve parti olarak kendi adayımızı  çıkarmaktan başka çaremiz kalmadı." diyebilir. Fakat yıllardır ekonomik krizlerden mağdur olan, doğal afetlerin ortaya çıkardığı "yönetim afetleri" ile canı yanan, umutları hayalleri can çekişen ve siyasi liderlerin hakarete varan hatta "Bizden isen vatansever, değilsen hainsin" gibi dini ve milliyetçi söylemlerinden bıkan Türk halkının çoğunluğu için umut olan Millet İttifakı’nın bu türlü sert, yıkıcı söylemlerle çatlak vermiş olması elbette ki halk üzerinde ki güven etkisi kötü olacaktı.

Neyse ki bu ittifak krizi, lider sağduyusu içerisinde millet adına, ülkemize aydınlık günlerin gelmesi umudu ile Meral hanımın masaya geri dönmesi ile aşılmış oldu. Bu krizden Millet İttifakı’nı oluşturan partilerden hangisi kârlı veya zararlı çıktı? Hangi lidere yaradı? Elbette ki bunu zaman gösterecektir. Benim için önemli olan Türkiye Cumhuriyeti ve halk için resmin bütünü. Ve asıl olan şu ki;  Bir yılı aşkın üzerinde çalışılan, 'Millet ittifakı Ortak Politikalar Mutabakat Metni' ve son olarak 'Yol Haritası' adı altında 12 maddede ortak payda da buluşarak özgür irade ile imza atan altı parti liderlerine büyük sorumluluklar düşüyor. Bundan sonra hangi lider veya parti sözcüleri olursa olsun!. (hele hele özelikle iktidar olduktan sonra) bu türlü kriz çıkardığı ve milletin umut ışığına gölge düşürdüğü anda 22 sene öncesi olduğu gibi halkın cevabı sandıkta ağır olması hiç de sürpriz olmayacaktır!

14 Mayıs'ta yapılacak seçimlerin Türkiye Cumhuriyeti ve Milletimiz için hayırlara vesile olması dileğiyle, bana zaman ayırdığınız için teşekkür ederim…