Allah herkesi durumuna, kapasitesine ve kendi şartlarına göre imtihan eder.

Dünyada imtihanlar çok çeşitlidir. Kimi servetinden imtihan olmakta, kimi servet düşmanlığından. Kimi sıhhatinden, kimi hastalığından. Kimi borçlu kalmaktan, kimi ise alacaklı olmaktan...

Zordur, çetindir imtihanlar. Mevlânâ, “Zor diyorsun, zor olacak ki, imtihan olsun.” der. İmtihanlar ağırdır. Herkesin de bir imtihanı vardır. Sevmek, en müsait imtihandır mesela... Ve kişi daima en sevdiği ile imtihan edilir. "İnanç arttıkça, imtihan da artar” buyurmuştur yine Mevlânâ.

Allah'ın dünya hayâtında insanoğlunu imtihan ettiği diğer hususlardan bazıları da can, mal ve evlâttır. Bunlar hayra kullanıldığında nîmet iken, şerre kullanıldığında sıkıntı sebebidir. Bizlere neyin hayır, neyin şer; neyin nîmet, neyin zillet olduğunu bildirecek olan ancak dînimiz İslâm'dır.

Allah fakir bir kulunu zekâttan sorumlu tutmazken, onun sabretmesini istemiştir. Onun zekât imtihanı yoktur. Zengin bir kulunun ise zekât imtihanı vardır. Zekâtını vermeyen bir kul, bu noktadan imtihanı kaybeder. Ahirette bunun hesabını verir ve cezasını görür.

İnsanlar fıtrat olarak aynı yaratılmadığı için imtihanlarının da farklı olması hikmettendir. İnsanlarda binlerce duygu ve hissiyat vardır. Her insanda bu duyguların açığa vurulması farklıdır. Meselâ kadınlarda şefkat hissi erkeklere göre daha fazladır. Bundan da anlaşılıyor ki, imtihan sorularının aynı olması değil farklı olması hikmete uygundur.

İmtihanın zorluğuna göre mükâfat da artmaktadır. Soruları zor olan bir imtihandan kişi elli puan alsa, kolay olan bir imtihandan da yüz puan alsa, görünüşte dereceleri aynı olmasa da hakikâtte aynı olabilir. Rakamsal olarak diğeri daha üstün gözükse de değer olarak aynı olabilir. Bazen insanın başına gelen bir zor musibet başkasının başına gelen on sıkıntıdan daha çok sevap kazandırabilir. Mühim olan meselenin iç yüzünü anlayabilmektir.

İmtihan hayat belirtisidir aslında. İmtihan biterse hayat bitmiştir. Üstad Necip Fazıl Kısakürek, “Ey düşmanım! Sen benim ifadem ve hızımsın. Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lazımsın” demiştir. Her şey zıddıyla kaimdir. İmtihansız, mücadelesiz, mücahedesiz, hayalsiz ve isteksiz olamaz insan, olmamalı da...

İnsan; madem baştan bazı sorumlulukları üstlenmiş, eşrefi mahlûkat sayılmış, öyleyse gereğini de yapmalıdır.

İnsan yükseklerde konumlandırılmıştır. Yüksekler tehlikelidir. Yükseklere çıkmak kadar oralarda kalabilmek de güçtür. Her rahmetin bir zahmeti mutlaka vardır. Cennete hiçbir zaman çiçekli, engelsiz, taşsız, dikensiz yollardan gidilmemiştir. O hâlde imtihana tabi tutulmak Allah’ın kullarını sevmesi, olgunlaştırması, muhatap alması manasındadır.

Bununla birlikte biz âciz kulları yorar ağır imtihanlar. Şikâyet ettirir, bıktırır, usandırır zaman zaman. İmtihanlar bitince ve biz güçlenince anlarız ki, imtihan ne güzel bir şeymiş. İşte bunu bildiğimiz içindir ki, imtihanlardan kaçmayız ve imtihansız kalmayız. Zaten yaşadığımız dünya imtihanla dolu değil mi? Her yerde imtihan var. Kazanmadan ve başarmadan bir yerlere gelebilmek çok zordur.

Ne ağır imtihandır başındaki Sakarya!

Bin bir başlı kartalı nasıl taşır kanarya? Allah murad etmişse olur. Kul istemişse yine olur. Kanarya kartalı taşır. Allah taşıtır, muvaffak eder.

Ağır imtihanlarınızı düşünmenizi istirham eder, bu imtihanlarınızda sizlere başarılar dilerim…