Küçüklüğümden beri Andımızı okumak, hep gururlanmama sebep olmuştu. Varlığımı Milletime feda etmek, Ne Mutlu Türküm Diyene demek göğsümü kabartırdı, çocuk aklımla bağıra bağıra okurdum, gözlerim dolardı.

İşte bugünlerde, bana dış politikadaki gelişmeler tam da böyle hissettiriyor. Türkiye’nin ne kadar güçlü bir devlet olduğunu dış politikadaki adımlarımızla herkese hissettirir olduk.

Tarihten bu yana, koalisyonlarla başa gelen birçok bürokratın maalesef ki, tabiri caizse dik duruşlarının olmadığını düşünüyorum.

Atatürk’ün dış politikada zekâ dolu hamlelerinden sonra, Kıbrıs meselesini saymazsak, bana kalırsa en büyük adım şimdilerde atılıyor.

Yerli kelimesinin önemi geç anlaşılmış olsa da, uçurumun kenarından her dönüş çok kıymetlidir, buna canı gönülden inanıyorum.

Bunca zamandır bu adımların neden atılmadığını elbette hepiniz gibi ben de sorguluyorum. Neler değişti, şimdilik muamma. Bir Avrupa Birliği masalına yıllarca gebe edilmeyi inanın sindiremiyorum. Çöken bir topluluğun kendini nasılda eşsiz pazarladığını görmek, bunun yanında gücümüzü bilmemize rağmen, sessizce köşemizde oturmak, bizim gibi tez canlı bir millete hiç yakışmıyordu.

Elbette düzlüğe çıkmadık, ne zaman yerli mallarımızla kendimize yetebilen bir Ülke oluruz, işte o zaman refah seviyemiz yükselir ama yıllarca uyutulan bu duygularımız şimdi kendine geldi, dile geldi ve adım atarak iyileşmeye çalışıyor.

Bazı kesimlere zor gelen alkışlamak ve takdir etmek durumu ben de tam tersi işliyor. Yeter ki Devletimin, Milletimin yararına olduğunu göreyim, ayakta bile alkışlarım.

A parti B parti fark etmez, devir birlik günüdür.

Milli duygularımızla bezendiğimiz bu son haftalarda tarihi daha iyi yorumladığımıza, Önümüzü çok daha iyi görebildiğimize inanıyorum.

Uzun zaman sonra bağlarından kurtulmuş bir Türkiye, kendi kendine her alan da yetebilmeye hazırlanan bir Türkiye, emperyalizme karşı çıkan komşularını ezdirmeyen, çıkarsızca yardımlaşan Türkiye, çok güzel büyüyorsun, şimdi onlar düşünsün...