Yerel Basın Yok Sayılırsa, İlçenin Hafızası Zayıflar 

30 yılı aşan bir süredir Beykoz’un hafızasına tanıklık eden bir basın emekçisi olarak, üzülerek görüyorum ki, geçmişte büyük bir hassasiyetle sürdürülen birçok güzel gelenek, bugün ne yazık ki eski düzenini ve samimiyetini kaybetmeye başladı. 

Geçmişte düzenli olarak, Beykoz’da merkezi ve yerel yönetimler, siyasi partiler, sivil toplum kuruluşları ve ilçenin dinamiklerini oluşturan tüm yapılar, gerçekleştirdikleri etkinliklerde, yerel basını özellikle davet ederdi. Çünkü bilinirdi ki, yapılan hizmetin, etkinliğin veya toplumsal buluşmanın, halka doğru şekilde ulaşmasının yolu, yerel basından geçerdi. 

Bugün ise üzülerek görüyorum ki, birçok etkinlikte yerel basın ya hiç davet edilmiyor ya da yalnızca göstermelik istisna birkaç etkinlik ile konu geçiştiriliyor. Daha da üzücü olan ise haber niteliği taşıyan organizasyonlarda basın mensupları yerine kurum içerisinde, bu işle ilgisi olmayan kişilerin, cep telefonlarıyla çektiği uygunsuz fotoğraflarla, kurumsal sayfalarda sözde haber paylaşımları yapılmasıdır. 

Oysa haber konusu ortaya konulmadan bilgiden yoksun, sadece bir fotoğraf paylaşmak değildir. Haber emek ister, sahada gözlem ister, tecrübe ister ve en önemlisi, güçlü bir yazım dili ile topluma karşı sorumluluk bilinci ister. 

Yerel basın, yıllardır Beykoz’un sosyal hafızasını oluşturan en önemli unsurlardan biridir. İlçenin yaşanmış gerçeklerini etik kurallar dahilinde halka indirmek adına kayıt altına alanlar, çoğu zaman büyük fedakârlıklarla çalışan yerel basın emekçileridir. 

Eskiden özellikle dini bayramlarda, Beykoz’un köylerinde belirli bir program dâhilinde gerçekleştirilen bayramlaşmalar, adeta ilçenin birlik ve beraberlik fotoğrafı olurdu. Merkezi ve Yerel yöneticiler, kurum temsilcileri, siyasi partiler, sivil toplum kuruluşları, muhtarlar, vatandaşlar ve yerel basın aynı ortamda buluşur, hem gelenekler yaşatılır ve toplumsal kaynaşma sağlanırdı. 

Bu organizasyonların en önemli taraflarından biri de herkesin birbirinin emeğine saygı göstermesiydi. 

Bugün ise yıllardır gelenek haline gelen bayramlaşma programlarında birkaç istisna hariç, yerel basın haberdar edilmeden etkinlikler gerçekleştirilmekte, ardından sadece kurumsal sosyal medya hesaplarında yapılan paylaşımlar “haber yapılmış” gibi sunulmaktadır. 

Oysa burada gözden kaçırılan çok önemli bir gerçek vardır: Basın, bir kurumun rakibi değil, toplumla arasındaki en güçlü köprüdür. 

Yerel basını dışlamak, aslında halkın doğru bilgiye ulaşma hakkını zayıflatmaktır. Çünkü yerel gazetecilik yalnızca görüntü paylaşımı değil, ilçenin kültürünü, tarihini ve sosyal hafızasını, kayıt altına alma sorumluluğudur. 

Elbette herkes kendi kurumsal paylaşımını yapabilir. Ancak bu durum, yıllardır bu işi meslek edinmiş, yerel basının emeğini yok saymanın gerekçesi olmamalıdır.  

Temennim, geçmişte olduğu gibi yeniden daha saygılı, daha kapsayıcı ve daha koordineli bir anlayışın Beykoz’da hâkim olmasıdır. Çünkü Beykoz’un eski bayramları da, eski dayanışması da, eski huzuru da biraz bu ortak kültürün eseriydi. 

Unutulmamalıdır ki, Beykoz’un geçmişine baktığımızda bugün hayırla, saygıyla ve özlemle anılan isimler, ilçenin ortak değerlerine sahip çıkan, emeğe saygı duyan ve toplumsal birlikteliği önemseyen insanlar olmuştur. Bugün bu konuda bilerek ya da bilmeyerek etkisi bulunanlar da kuşkusuz ilerleyen yıllarda Beykoz tarihinin sayfalarında kendi yaklaşımları ve bıraktıkları izlerle anılacaktır. Çünkü zaman geçse de toplum hafızası, birleştirenleri de ayrıştıranları da mutlaka kaydetmektedir. 

Yerel basının değer gördüğü, emeğin karşılık bulduğu ve herkesin birbirinin sorumluluğuna saygı duyduğu günlerin yeniden yaşanması dileğiyle…