En uzak mesafe ne Afrika’dır, ne Çin, ne Hindistan, ne seyyareler, ne de yıldızlar geceleri ışıldayan…

En uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir birbirini anlamayan…

Herman Amato’ya ait olan ve Can Yücel’in Türkçeye çevirdiği bu dizeler bir öğüt gibidir aslında. Mesafelerin değil, bakış açılarının insanı yalnızlaştırdığını haykırmasının yanında, mesafelerin nasıl aşılacağının, birlikteliğin nasıl sağlanacağının ilhamını da sunmuştu okuyucusuna.

***********

Baş döndürücü bir hızla gelişen teknolojiyle birlikte nereden nereye geldik...

Sosyal paylaşım sitelerinde ki samimiyetten uzak arkadaş sayısıyla övünen, ama gerçekte derdini, sırrını, mutluluğunu paylaşacağı güvenilir arkadaş ya da dosta sahip olamayan insanoğluna sanal muhabbetlerin faturası gittikçe yalnızlaşmak oldu...

Yaşamın içerisinde kendini ifade edemeyen nice kişi sanal sayfalarda birer filozof, sosyolog, psikiyatr ya da her ne isterse olamadığı ona dönüşüverirken, suni çevrimiçi ilişkiler, duygusal sanal birliktelikler yüzünden çevreye ve toplumsal değerlere kayıtsızlık had safhaya dayandı...

Teknoloji sayesinde iletişim çok kolaylaştı derken, vakitli vakitsiz gerekli gereksiz paylaşılan sanal uygunsuzluklar arkadaşlık, komşuluk, akrabalık bağlarını zayıflatarak sosyal çevreden iyice koparttı

Facabook’tan arkadaş fotoğraflarına yorumlar yazan, birbirlerini dürten, kendine bir rahatlama alanı yaratan, her yaptığını ilan edip takipçi sayısını arttırma telaşına düşen insanların sayısı hızla artıyor.

Bunlar göz önünde bulundurulduğunda öne alınamayacak gibi duran internet kullanımını bağımlılığa çevirmemek ve her şeye yetişme telaşında ki insanoğlunun en büyük sorunlarından birisi de yüz yüze iletişim kurabilme yoksunluğu olarak karşımıza dikiliyor

*******

Eskiden modernleştikçe şekilden şekile giren dünyada eşyalar değişir insanlar olduğu gibi kalırdı…

Kopyala yapıştırlarla klavye başlarında, kamera önlerinde alıntılarla değil, dille sözle, belki ruha dokunan bir şiirle, türküyle ama mutlaka özden gelerek gözden göze muhabbetle yaşanır muhatabına temas ederdi samimiyet...

İnsanın doğası gereği birbirine dokunmak, sarılmak, görmek, kokusunu almak, sesini duymak ister. Bununla beraber elbette ki teknolojiyi kullanmalı internetten faydalanarak hayatlarımızı kolaylaştırmalıyız ancak hiçbir zaman sanal iletişimi yüz yüze iletişimin yerine tercih etmemeliyiz

Facebokdan instagramdan yapılan fotoğraf paylaşımları, twitterden duygu alışverişleri el ele, göz göze, diz dize temasların asla yerini alamaz almamalı da…

Yazdıkça yalnızlaştığımızı daha derinden hissettiğim yazımı bağlamak adına Web camdan camdan cama değil ,içimizden gelerek candan cana yaşanır hayatlar duasıyla diyeceklerim bu kadar Anadoluhisarı’ndan Asiye’ce selametle saygılar efendim