Günlerdir haberlere bakmıyorum, televizyon izlemiyor gazete okumuyorum. Bir şeyler yapmalıyım, klavyemden çıkan her harf bu hainlere mızrap gibi saplanmalı ki ancak rahat edeyim. Hep kendimi toparlayayım ve yazmaya başlamayım diye zaman kollarken, her gazete sayımızın çıkış sürecinde olduğu gibi bu sayıda iki günlük ajans çalışmamım birinci günündeydim, sevgili kızım Neyir’den yazısının ajanstayken geleceğini biliyordum ve geldi de.

Emeklerimin boşa gitmediğini, bir kez daha anlayarak kızım ile gurur duydum, yazdığı yazıya eklenecek hiçbir şey kalmamış ve tam ifadeyle paçavra bile denemeyecek hainlere haddini bildirmiş.

Biraz acıya dayanamaz oldum, bu sebepten haberleri okurken, televizyonlara bakarken çektiğim acıları hainler görür diye bakmamıştım. Şimdi ise kızımın hislerime tercüman olan yazısını yine içim yanarak okudum, okudukça duygulandım, duygulandıkça okudum, okudum da okudum.

Bravo kızım eline yüreğini gönlüne sağlık, bana bu konu ile ilgili artık tek satır yazmaya gerek kalmadı. Sadece sana buradan bir kez daha teşekkür ederek yürekten öpüyor. Ayakta alkışladığım yazın şerefsizlere kapak olsun diyorum.