Sevgili okurlarım, Ozan hayırdır şairlik mi falan diye düşünmeyin, o ayrı bir sanat, gerçek şairlere sözümüz yok ama bu sanatı yumuşatanlar var. Neyse canım yandan çarklı Derviş’te olsak on beş yıldan fazla oldu Dervişliğimiz, birisine 40 gün deli dense deli olduğu tekerlemesinin olduğu dünyada, on beş yıldır Derviş denilen kişide eh biraz Derviş olmuşsa eğer, bu Derviş’inde fikri neyse zikri de odur.

İlçeyi değneksiz zannedip salyaları ile dolaşan iki ayakları itlerin olduğu ilçemizde, yumuşak şairlerimizden fazla zarar gelmez insanımıza, çünkü onların hayal dünyası mevsimliktir, nereye konsalar onlar için fark eden bir şey olmaz.

Gelelim Gönlümdeki hüzne;

Herkes kendi dünyasın da bu konu üzerine kelam etmekte ve hepsinede son derece saygı duyuyorum. Değerli Kaymakamımız Cengiz Gökçe’nin bürokrasinin ve devlet işleyişinin gereği bir başka görev yerine atanması Beykozluları derin üzüntüye boğdu.

Kaymakamımızın Samsun Vali Yardımcısı olması kendi kariyeri için elbette çok çok önemli, fakat Beykozluların birçoğu konunun bu boyutu ile değil de, Cengiz beyin ilçeden ayrılacak olmasına üzülmekte. İşin özünde her Beykozlu çok iyi biliyor ki Kaymakamımız gittiği her yerde, hizmet verdiği insanların sevgisini kazanacak ve onlara en üst seviyede hizmet verecektir. Bende bu düşünceye yürekten katılan bir Beykozluyum ama bu duygu ve düşünceler Cengiz beyin ilçeden gitmesini engellemiyor. Nitekim 20 Eylül’den sonra artık bizlerle değil. Bunda’da bir keramet vardır deyip bazen avutuyorum kendimi, çünkü inanıyorum ki Cengiz bey yıl içerisinde bulduğu fırsatları değerlendirip zaman zaman bizlerle olacaktır. Hemde gerçek bir Beykozlu olarak.

Neticede Kaymakamımız gittiği her yerde bizler kadar sevenlerinin olacağına eminim, çünkü o sevgi kazanma işinin ustası, bu bakımdan benim hüznüm ayrılığa.
Hemde öyle bir üzüntü ki, bakmayın öyle on tonluk kamyon gibi görüntüme ( görüntümü mizah yapan itlere malzeme olsun diye kullanıyorum aslında halimden memnunum ha) duygusal bir yapım vardır. Bir akrabam, yakımın, arkadaşım Allah korusun bir yakınını kaybetse, yanına giderim hiç ayrılmadan kazık gibi dururum, bir başsağlığı bile dileyemem.

Sevgili kaymakamımız ilgilide böyle bir sıkıntı yaşıyorum, makamı ziyaretçi akınına uğruyor, tebrik edenler, bu güne kadar ki hizmetleri için teşekkür edenlerin, akın ettiği yoğun bir trafik yaşıyor Kaymakamımız.

Daha yanına gidemedim, gideceğimi de zannetmiyorum, halen gönlümün hüznünü aşamıyorum. Veda gecesinin atmosferine dayanamayacağım endişesi ile ona bile gideceğim şüpheli. Kaldı ki şu an yazdığım yazı için bile elim titremekte.

Tek mutlu olduğum şey ise, Kaymakamımızın en az benim kadar duygusal olduğunu bilmem, yazdıklarımın birçoğunun ortak dünyamızın ürünü olduğunu tahmin etmem, gönlümdeki hüznü biraz azaltıyor.