Ey insanoğlu insan; gidene üzülme başkasına gidiyordur, gelene sevinme başkasından geliyordur. Bu yüzden bile hiçbir şey için benimdir deme, sadece yanımdadır de.

Değer dediğimiz şey; layık olanda incili kaftan, layık olmayanda yamalı fistan gibi durur. Bir yanda özü sözü bir laflar edip, öte yanda özü boşaltıyorsa kimileri bırakalım da nirivanaya ersinler ama biz bildiğimiz yönden şaşmayalım... belki sağlam kalmıştır yolumuzun üstünde biriler

Her önüne gelene can, canan, yüreği güzel, yürekli....deyip duran muhabbet simsarları türeyeli beri en inandığımızın yalan, en güvendiğimizin yılan çıkması şaşırtmamalı. Bunlar küçük adamların çetrefilli işleri akıl sır ermez.

Kaftan giyse bile kisveler, kalbin gönül deryası körse neylesin peygamber.

Gözden kaybolan karakterlere bir el sallarken seyredelim bezm-i alemi. Kalbimiz ferah kalsın hiçbir zaman dinmeyecek üşümeleri.

Eğer susa susa bile içimizi dökebiliyorsak, kapkaranlık yıldızsız görünse bile gece, hala aydınlık bir gökyüzü vadediyor demektir.

Sevmek için yarattıysan beni, aşık ettiysen kendine beni; esirinim severim hiçliğine kadar seni

Korkularımızdan emin, umduklarımıza nail günlerimiz çokça olsun Anadoluhisarı’ndan muhabbetten selamlar...