Bir yılı daha geride bırakırken takvim yapraklarının değişmesiyle her şeyin bir anda düzeleceğine inanmak pek mümkün değil, Yine de insan, umut etmekten vazgeçemiyor. Belki de bizi ayakta tutan tek şey bu.

Yeni yıl, çoğu zaman yeni başlangıçlar demek ama ülkede yaşayan milyonlar için yeni yıl, eski sorunlarla yüzleşmeye devam etmek anlamına geliyor. Adalet duygusunun sık sık sorgulandığı, hukukun geciktiği, vicdanların yorulduğu bir dönemden geçiyoruz. Haber başlıkları hızla akıp giderken, satır aralarında insan hayatları sıkışıp kalıyor.

Ekonomi manşetlerden düşmüyor; hayat pahalılığı artık istisna değil, gündelik hayatın normali hâline geldi. Pazara çıkan, fatura ödeyen, kirayla boğuşan herkes aynı soruyu soruyor: “Bu gidiş nereye?”

Özellikle emekliler için tablo daha da ağır. Yıllarca çalışmış, prim ödemiş milyonlarca insan bugün temel ihtiyaçlarını dahi karşılamakta zorlanıyor. Emeklilik, bir dinlenme dönemi olmaktan çıkıp hayatta kalma mücadelesine dönüşmüş durumda. Yeni yıl dilekleri arasında artık lüks değil; geçinebilmek, ay sonunu getirebilmek var.

Yeni bir yıla girerken dileğimiz çok basit aslında: Hukukun hızlanması, adaletin şaşmaması, masumiyet karinesinin bir kavram olmaktan çıkıp gerçekten uygulanması. Cezaevlerinin, yargı süreci tamamlanmadan insanlarla dolmaması. Kim olursa olsun, hangi görüşten olursa olsun, herkes için eşit bir adalet olması.

Elbette yeni yıl yalnızca eleştiri zamanı değil. Aynı zamanda iyiyi, güzeli, umudu büyütme zamanı. Daha çok dayanışmayı, daha az öfkeyi; daha çok vicdanı, daha az korkuyu konuşabilmeyi diliyorum. Gençlerin hayal kurmaktan vazgeçmediği, kadınların güvende hissettiği, çocukların geleceğe umutla baktığı bir ülke hayal ediyorum.

Takvim değişirken, çarpık zihniyetlerin de değişmesini; yeni yılın gerçekten “yeni” olmasını umut ediyorum. Yeni yıl hepimize; daha adil, daha huzurlu, daha insanca bir yaşam getirsin.

Saygılarımla...