Şimdilerde hemen her bayram, ahh nerede o eski bayramlar deriz, eski kuşaklar olarak. Oysa eskide kalan sadece bayramlar değil. Her şeyimiz eskidi, eskimeyenler de eskiden kaldı. Tıpkı Bayramlar gibi…

En başta, insanlık, akrabalık, hemşerilik, arkadaşlık, dostluk, Vatan millet sevgimiz, Milliyetçilik duygumuz!

Değişen, geçen zamanla birlikte, insanlık "Az insan çok huzur " eskiyi bilenler bilir… Kalabalık değildik, varlıklı da ama az ile yetinen, yetmiyorsa da ikinci iş bulup çalışan insanlar zamanındaydık. Teknoloji ile birlikte birbirlerinin adeta yan komşusu haline gelen dünyalılar, her şeyi avuçlarının içine alarak mutlu olduklarını sanıyorlar.

Bu hakimiyetin sahibi karteller artık evlerimizin içinde, avuçlarımızda ve her hareketimizden haberdarlar. "Böl Parçala yönet " stratejisinin en etkili silahı Aile Birliği uzun zamandır hedeflerinde! Özelleştirme maskesi ile globalleşme tuzağı ile tüm medyayı ele geçirerek buna hükmediyorlar, bozuyorlar ve insanı insana kırdırarak emellerine kavuşmaya başladılar!

Bir millet özünden koparsa nasıl birliktelik sağlayabilir? Kim dost kim düşman ayırt edemez hale gelen toplumlar kırılgan tohumlar olarak etrafa saçılırsa orada yeni umutlar, güzellikler yetişebilir mi? Sabahın kör karanlığında başlayan, gayrı ahlaki programlar, bunları sunanlar ve katılan insanlar bizim bildiğimiz insanlar olabilir mi?

Gün içi ve akşam yayımlanan dizilerdeki senaryolar... Ve bu senaryoları milyonlar kazandıkları halde toplumda hiç görünmeyen insanlar kim ya da kimlere hizmet ediyorlar. Daha düne kadar en büyük endişelerimizden biri hava kirliliği ve sağlıklı nefes alamayışımızken, şimdilerde, her şey kirli...

Toplumsal alarm dediğimiz tam da bu olsa gerek. Gün geçmiyor ki, şiddet olmasın. Her şeyi kötüye kullanma gibi berbat bir alışkanlığımız oldu ve bu gidişatta pek çok etken var. Yöneticiler, kanun yapıcılar, uygulayıcılar ve aileler...

Gençlere örnek olması gereken yetişkinler kendilerini frenleyemezken, onlara nasıl yön verecekler değil mi! Gençler kendi başlarına suç işlemezler, arkalarında yetersiz aileler, ihmalkâr eğitim sistemi ve cezasızlık politikası vardır.

Düşüncesiz, tahammülsüz, sevgi ve saygıdan uzak, empatiden yoksun bir toplum ne spor da ne siyasette anlayış olmadığı gibi empatiden de yoksun olduğumuzu görebiliyoruz.

Yayınlar adeta bir ayna gibi! Toplum kendini o tablonun içinde buluveriyor adeta... ve çıkamıyor... Tüm bunları vatandaş olarak ben görebiliyorsam RTÜK denilen devletin denetleme kurumu da görüyordur ama ne gariptir ki, toplum adına yaptırım yok!

Buna rağmen ülke olarak, geleceğimiz olan gençliği korumak, doğru değerlerle donatmak ve boşlukta kalmalarını engellemek artık bir seçenek değil, zorunluluktur. Aksi taktirde, sadece gözyaşı dökecek değil, vicdanımızın da hesabını vermek zorunda kalacağız.

Özümüzü koruyarak gelişmekte mümkün.