Bu da nereden çıktı, ne demek demeyin lütfen. Hepimizin yaşamında çokça rastladığımız özlemediğimiz pek çok örnek olduğunu tahmin ediyorum. Dijital ortam ve medya unsurları sayesinde dünyanın neresinde ne olursa her şeyden haberimiz oluyor bir şekilde. Siyaset, spor, sanat başta olmak üzere her işin başında insanoğlu var. Ve insanoğlu, eski insanoğlu olmaktan çıktı, egoist, empatisiz, bencil ve doyumsuz, acımasız bir varlık olma yolunda hızla ilerliyor. Maalesef kimsenin, özellikle de kadınların ve çocukların can güvenliği hiç olmadığı kadar tehlike içeriyor. Peki bu hale ne zaman ve nasıl gelindi.?

Şöyle 80’li yıllara bakacak olursak, hayal etmek bile insana derin bir iç çektiriyor. Zorluklar yok muydu? Elbette vardı, sokaklar sıkıntılı, işsizlik, eğitim alanları savaş alanı gibi. İdeolojik bir durumun ya da karışıklığın, bazı mihvallerin körüklediği şiddet ortamlarını hep birlikte yaşadık.  Kim kiminle ve nerede şiddet ve terörize olacağını bilebiliyor ve saķınıyordu. Tüm bunlara rağmen, hayattan zevk almaya gayret ediyorken, ilerleyen dönemlerde tüketim teknolojisi ile birlikte her yanımızı saran karteller yaşamımızı ve cüzdanlarımızı esir aldı.

İnsanoğlu çaresiz! İnsanoğlu Allah’ın verdiği aklı bir robota yükleyerek kendisini pasifize etme gayretinde. Dünya nüfusu her geçen gün artarken, istihdam sahaları yaratılsa da buralara kendisini değil, yapay zekâ yüklediği robotları yerleştirerek kendisini rafa kaldırmayı göze alıyor. Bunun getireceği onlarca sorun olduğunu bile bile.

Pandemi dönemini hatırlayacak olursak, milyonlarca insan öldü. Hatta onun panzehiri diye insanlara enjekte edilen aşıların bile insan yaşamını tehdit eden, hatta ölümlere sebep olan uygulamalar olduğunu bugünlerde görüyor, okuyor ve yaşıyoruz. Hal böyleyken, birbirimize daha çok bağlanmamız, daha içten sevmemiz gerekmez mi? Kim buna, hayır diyebilir ki. Aklı selim ve şu kısacık hayatı, sağlıklı, korkusuz, endişesiz ve mutlu yaşamak isteyen kimseler. Kendi özümüzden kopup, dışa bağımlı olmaya başladığımızdan bu yana, dengesizlikler ve tutarsızlıklarımız da artmaya başlamadı mı?

Birileri bizim kimyamızı mı bozuyor? Olabilir...diyorum ben. Buna engel olmak mümkün mü? İşte bu ruh halimiz ile mümkün diyemiyorum. Çünkü birlikte hareket etmeyi, sevmeyi, sevmesek dahi saygı duyup olduğu gibi kabullenmeyi beceremeyiz demiyorum. Denemeyi bile düşünmüyoruz, düşünemiyoruz. Düşündürmüyorlar. Nereye elimizi atsak, elimizde kalıyor. Nasıl mı?

Siyasette öyle, ekonomide daha kötü, spor da berbat, eğitimde yerlerde, aidiyet duygusu olmayan, insanların birlik ve beraberliğini sağlayamayan, ülke menfaatlerini düşünmeyen, idol olmaktan çok, kötü rol model olmayı seçen idare edemeyen ama idare eden yöneticilerimizin başarısızlıklarına göz yumuyoruz.

Açın gözlerinizi.