Elbette ki okul zamanı çoğumuzun okulu kırdığımız ve masumca kaçamak yaptığımız günler olmuştur. Benim için de o günlerin etkisi olmuş olacak ki, pandemi döneminde cadde ve sokakların boş olduğu bir akşam İstanbul'u gezip fotoğraf çekerken fantastik de olsa kaleme aldığım bir şiirimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Bak sevdiğim…

Şimdi, senin sevdiğin yerdeyim!.

Hani çok seneler önce

Okul zamanı bazı günlerde

Kaçamak olarak geldiğimiz yerde…

Rengârenk çiçekleri narince okşayıp

Nektari alırcasına kokladığın…

Her seferinde gözlerini kapatarak

Dudaklarını kıpraştırarak dilek tutup

Havuzuna para attığın…

Yol kenarı dizili boş banklardan

"İlk olarak hangisine oturulacak"

Diye iddiaya girip

"Ben bilirsem pamuk şekeri

Sen bilirsen bir öpücük" dediğin,

Fakat bilsem bile mızıkçılık yaptığın..

Yıllar önce bile bu günlerdeki gibi

Sosyal mesafe uygularcasına

Ellerim ellerini tutmak varken

Ellerimiz kitapları tutarak gezdiğimiz..

Buraya her geldiğimizde,

Senin çok sevdiğin Nazım Hikmet'in

Sevgilisi için bu bahçede yazdığı

"Ben bir ceviz ağacıyım

Gülhane parkında

Ne sen bunun farkındasın

Ne de polis farkında" şiirini

Cem Karaca gibi

Bağıra bağıra söylediğimiz..

"Evden merak ederler gidelim"

Diyene kadar

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan

İkimizin de mutlu olduğu yerdeyim.

Zaman ve mekânımız ayrı da olsa

Kimselerin olmadığı bir anda

Sadece ben!. Sen!.

Bir de fotoğraf makinem!

O günlerde;

Söylediğimiz o şiirde ki gibi

Aslında sen de hiç farkında değildin!.

Sana her bakışımda

Defalarca defalarca

Gözlerimle hep seni öptüğümü!

Şimdi;

Burada çektiğim fotoğraflara

Bakanlar da farkında olmayacaklar!.

Deklanşöre her bastığımda

Aslında hep seni çektiğimi!.

Ve her resim karesinin

Seninle dolu olduğunu!

Tuncay ÜNDE

(Fantastik)

Bana zaman ayırdığınız için teşekkür ederim.