Bazen çevreme, bazen sosyal medyaya,  bazen de televizyon gündüz kuşağı yayınlarına şöyle bir bakıyorum da...

"Aşk mağdurları" veya "dost, arkadaş mağdurları"  aldı başını gidiyor...

Aldatılmışlar, aldanmışlar, terk edilmişler, sükût-u hayale uğrayanlar...

Kendilerini "melek", karşısındakini "şeytan" ilan edenler...

Biliyorum bu yazacaklarım hiç birimizle, hiç kimseyle alakası yok (!)...

Kimimiz, berrak  denizlerde yüzerken yanlışlıkla ağa takılan deniz kızı !..

Kimimiz, elde kazma kürek sevdiği için dağları delmeye çalışırken göçük altında kalan Ferhat !..

Kimimiz de her daim zemzemle yıkanan ete bürünmüş Melek!..

Fakat maalesef ki kader bizler için 70’li yılların "Türk filmi" gibi çalışıyor!..

Her seferinde karşımıza kötü birilerini çıkarıp...

Her seferinde ters örüyor ağlarını…

Ve hep aynı repliği tekrarlatıyor bizlere…

"Ben bunları hak etmedim ki"!!.

.............................................................

Madem karşımızdaki çok kötü biriydi...

Bize layık değildi;

Konuşurken, gülüşürken, koklaşırken, sevişirken...

Günlerimizi aylarımızı yıllarımızı ona ayırırken...

"Canım cicim hayatım"

"İyi ki varsın", derken...

Her şey tozpembeydi de,

turnusol kağıdı gibi bir anda mı renk değiştiriverdi?

Dolunay gökyüzünde aniden belirdi de,

sevdiğimiz kurt insana mı dönüşüverdi?

Bütün güzellikler saatler 12’ye bile gelmeden,

bir anda bal kabağı mı oluverdi?

Hislerimiz gözlerimiz kördü de,

bir anda her şeyi net görür mü oldu?

...............

Şimdi onca yaşanmışlıktan ve teslimiyetten sonra...

Sakın!  Melek rolüne bürünüp de karşımızdakini şeytan göstermeyelim...

Sakın!  aldatılmışlık, masumiyet siyaseti yapmayalım...

"Hapishanelerdeki insanların %99’u suçludur,

Fakat onlara sorarsak %99’u suçsuz ve kader kurbanı"!..

Sakın onlar gibi bizde kendimizi kandırmayalım!

Çünkü kendini kandıranlar aynı hayatı devamlı yaşarlar...

Ve sakın!

"Ben bunları hiç hak etmedim" demeyelim..

Çünkü;

Genelde hep layık olduğumuzu yaşarız!

Onun için önce kendimize dürüst olarak başlamalı hayata...

Kendimize dürüst olalım ki,

İlk başta kendimiz kendimizi aldatmayalım.

Kendimizi ve çevremizdekileri iyi tanıyalım ki,

Doğru kulvarlarda yürüyebilelim.

Nasıl ilk başta sevecenlikle kucakladıysak birbirimizi...

Nasıl ki Sevgili olarak veya dost, arkadaş olarak girdiysek birbirimizin hayatına...

Nasıl ki güvendiysek birbirimize ve zamanımızı,  sırlarımızı paylaştıysak birbirimizle...

Ayrılırken de aynı sevgiyle olmasa bile aynı güvenle ayrılmalı!..

"Biz bu birlikteliği maalesef beceremedik" diyebilmeli...

Ve birbirimizi her gördüğümüzde gülümsemeyi bilmeliyiz.

İşte bu şekilde sokmalı insan birilerini hayatına...

İster Sevgili olarak,

İster Eş...

İster Dost....

İster Arkadaş....

Hayal ettiğimiz birlikteliğe layık olmak dileğim ile

Saygı ve Sevgilerimle

Tuncay ÜNDE