Köşe yazımı sonuna kadar okuduğunuzda belki de durup, üzerine vazife mi diyeceksiniz. Lakin elimden gelen, dile geleni yazıya dökmek...

Öyle kalleş bir dünyada yaşıyoruz ki,

Tarihten bu yana topraklarımız hep kanla sulandı. Ne kadar iyi yönetildiğinle ya da halkın memnuniyetsizliğiyle çok da alakalı olmadı bu durum. Coğrafi konumumuz bile yetti, kimilerinin bizi düşman bilmesine.

Cephede düşmanla devam eden Mücadele'nin bir diğer ayağı evde askerlerinin iyi haberlerini bekleyen aileler oldu.

Asker önce vatanını düşündü, sonra ailesini hesaba kattı. Biz aileler “Önce Vatan” dedik, evlat Vatan uğrunda şehit düştü ise ağlamayız, Dualarımız yeter dedik.

Bu tablo uzadı gitti seneler devrildi Biz ağıt yakmaya askerlerimiz düşman temizlemeye devam etti.

Hiçbirimizin sesi çıkmadı çünkü Vatan kutsaldı bayrak mevzu olduğunda millet darda kalmasın diye Mehmetçik her daim hazırdı.

Nereye geleceksin dediğinizi duyar gibiyim. Geleceğim yer Manisa, eey okurlarım Manisa...

Zehirlenerek ölümün eşiğinden dönen yüzlerce asker.

Paravan şirketlerle askeriyeye giren yemek dağıtım şirketi, az kalsın askerimizi canından ediyordu.

Emekli Askeriye mensuplarının değerlendirmeleri kan donduran cinsten, bu zehirlenme vakalarının terör örgütünün kumpası olduğu, yemek dağıtan bu şirketin 6 kez isim değişikliği yaparak orduya yine yemek vermeye devam ettiği gibi bilgiler verdiler.

Terör belası işte bu hale geldi.

Askeri daha kışlasında zehirlemeyi göze alanlar, nasıl kalleş olduklarını da gözler önüne serdiler.

Terör başlı başına bir beladır. Yurtiçinde ya da sınırda her ne koşulda olursa olsun, devletimizden beklentimiz gerekli tedbirleri daha sıkı şekilde almasıdır. Yurtiçinde devam eden kamusal kurumlardan örgüt üyesi temizleme hassasiyetini, askeri ve alakalı olduğu kurumlara da göstermesi tüm kamuoyunun ortak istediğidir diye düşünüyorum. Çünkü Ülkümüz bir bizlerin. Artık, kaderimiz yas tutmak olmasın.