Uzun yıllardır severek takip ettiğim, son dönemde kitaplarını büyük zevkle okuduğum, farkındalık oluşturmak hatta arttırmak, mevzunun başka birinin gözünden nasıl gözüktüğünü görmek için kendimce kılavuz edindiğim Yılmaz Özdil'in yadsınamayacak, üstü örtülemeyecek, geçiştirilse bile can yakacak köşe yazısına değinmek, ihtiyacı olmasa da bir nevi kendisine destek vermek istiyorum. 

Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk her nedense bu ülkede bazı kesimlerce hep eleştiri unsuru olmuştur.

Atatürk’ün insan olduğu unutulmuş, Önder olduğu unutulmuş, özel hayatındaki yaşadıkları  (yemesi, içmesi, sevmesi)kimi kesimlerce hep eleştirilmiştir. 

Yeri gelmişken, kimse sütten çıkmış AK kaşık değildir. Günümüzde neler neler görüyoruz da susuyoruz düşünmek lazım. Cidden konuşmadan önce düşünmek lazım. İğne ve çuvaldız ilişkisi hayatın gerçeğidir.

Velhasıl konuya geri dönecek olursam bu bahsettiğim kesim Atatürk’ü sevmediğini ulu orta söyleyen topluluktur. Gelgelelim birde seviyor gözüküp, biz Atatürk’ün partisiyiz diyerek kabarıp kabarıp en sonunda Atatürk portresini çöpe atanlara ne demeli…

Her şeyi göstermelik olan, kendini bilmezler, henüz kendi iç gerçeğini bilmeden anlamadan bir ideoloji barındırmadan, önce siyasetle oradan da Milleti temsil yetkisiyle buluşursa buyrun bunlar gelir başa.

Eyyy…! kendi içindeki çürük elmayı görmezden gelen Parti Başkanı, sen bilmez misin sepette bir meyve bozulursa diğer meyvelerde zamanla aynı küfün esiri olur bozulur. Önce kendi çatlağını kapat ki, başkasına laf söylerken  kendin su sızdırma, halk tabiriyle konukomşuyu kendine güldürme.

Yazımın henüz başında söylediğim gibi, üstü örtülmeyecek, ötelenmeyecek bir mevzudur bu. Sen kimin çöplüğünde kimi beğenmiyorsun diye sorarlar adama.
Eh balık da baştan kokar elbet. Hata başta yapıldıysa, buyrun en başa dönün, vekil tayin edeceğiniz adamı, kadını sıfatına göre değerlendirirseniz, Cümleyi kurmaya ben utanıyorum ama vekilinizi, Atatürk’ün portresini çöpe atmış halde bulmazsınız. Bu işler bu kadar basit olmamalı.