İçiniz dolar taşar ama kelime bulup, dile dökmek zor gelir, işte tam da böyle hissettiğim günlerdeyim.

Bu dönemde yakınlarımla birlikte, bu acıyı daha sessizleşip, deprem bölgesine yardım sağlayarak geçirmeye çalışıyoruz.

Geldiğimiz süreçte, her insan da belli travmatik geribildirimler olması elbette ki muhtemel, bu durum beni de sessizliğe gömdü diyebilirim.

İzledim, izledikçe ağladım. Hiç tanımadığım insanların acısına kalbimi açtım, arkadaşlarımın acısıyla yandım da yandım.

Çocukluğumda, o zamanlar anlamlandıramadığım deprem gerçeğini, bir kez daha görmüş oldum. Şimdi depremzede çocukları dinliyorum, korkularını anlatıyorlar, ben onların yaşadıklarının yarısını bile yaşamamış biri olarak; hala birisi şaka için bile oturduğum koltuğu hafif sarssa büyük tepkiler verebiliyorum.

Hepimizin içinde, belki benim gibi sessizlikle, belki sizin gibi çok seslilikle bir dışa vurum var aksi mümkün değil.

Can derdine düşülen bu dönemde, hangi kuruma yardım yapılmalı tartışmalarının artık bir kenara bırakılması gerektiğine inanıyorum.

Kim nereye istiyor ve güveniyorsa oraya yardım yapsın, önemli olan bu kurumlar yardımlarınızı ne ölçüde vatandaşa ulaştırıyor, bunun sorgulanması gerekli.

Aksi halde devlet kurumlarının hali hazırdaki bütçelerini konuşacak olsak ya da aynı kurumsallıkla bu ve bundan sonraki depremlere ne kadar hazırlıklı olduklarını sorgulasak bir arpa boyu yol gideriz ama sanırım henüz hazır değiliz.

Neden? Demek bu kadar zor değil. Sormak öğrenmek, eleştirebiliyor olmakta suç değil.

Milletimin Başı Sağ olsun, ailesinden kayıpları olanlara Allah sabırlar versin. Yaralılara şifalar diliyorum. Manevi yaraların sarılması uzun sürecektir ama maddi eksiklikler için Tek Yürek olduk bile...

Neyir Erkan Şişman