Kutlu güzel günleri geride bıraktıktan sonra, nedense bizim zamanımızda böyle değildi cümlesini hem yürekten söylüyor hem de etrafımdan duyuyorum.

Milli Bayramların daha coşkuyla kutlandığı, daha bilinçle yaklaşıldığı dönemlerin çocuklarıydık. Günler öncesinden günün önemi kalbimize düşer, heyecandan yerimizde duramazdık. Süslemeler, provalar elbette kutlamanın şanından fakat günümüzde gözlemlediğim kadarıyla, işin tamamen görsellik ve tabir yerindeyse şov boyutu vitrine çıkıyor. A sınıfı, nasıl B sınıfından daha iyi görsel şölen sunar-ı izliyormuşuz gibi hissediyorum.

İlçe de uzun senelere yayılan yayın hayatımızda, birçok kutlama, anma ve beraberinde etkinlik görmüş geçirmiş biri olarak söyleyebilirim ki, bu tarz Milli Günler gerçekten yüreğin kabardığı, minnet ve saygıyla Ataların yâd edildiği, anlamı dolayısıyla kutlama yapılan günler olarak hafızalarda kalmalı.

Az önce de bahsettiğim gibi öğretmenlerin ve beraberinde öğrencilerin birbirine üstünlük sağlamak için tüm hünerlerini dökmeye çalıştığı ama çocuğun neden o kıyafeti giydiğini bilmediği, neden o bayrağı tuttuğunu anlamadığı bir gün olarak kalmamalı…

Her Milletin kendine özgü ve muhtemelen destansı tarihi vardır. Fakat millet ayrımı gözetmeksizin, “Çanakkale’yi Geçilmez” cümlesiyle anan, hatırlayan, dünya devletleri varken, neden kendi tarihimizi anmayalım, ders çıkarmayalım hatta özünü anlatarak kutlamayalım ki…

Bilginin bu kadar kolay elde edildiği bir dönemde, çocuklar merak etsin okusun incelesin, sorsun, sorgulasın, eleştirsin ve kendince çıkarımlarda bulunsun çok isterdim.  İç sesinizi duyar gibiyim, bilgiye ulaşmak kolay da bilgi kirliliğinden korunmakta bir o kadar zor diyorsunuz haklısınız; lakin hamurun mayası size aitken, nasıl pişmesi gerektiğini biliyorken, bir zahmet başında bekleyip yanmasına engel olmakta bizlere düşmüyor mu?

Bir anne olarak, elimden geldiğince, bahsettiklerime uymaya, uygulamaya özen gösteriyorum. Henüz minik kalbiyle 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlayan kızıma ve oğluma da bugünün önemini uzun uzun anlatıyorum. Her ikisinin öğretmeni de bu konu da çok duyarlı, ben de elimden geldiğince anlatıp, soru sormalarına anlamlandırmalarına izin veriyorum.

Kıssadan hisse diyeceğim odur ki; ortak değerlerimizi gösteriş uğruna değil, gerçekten kalb-i duygularla koruyalım, kutlayalım gerekiyorsa analım.   

Unutmayalım ki Mehmet Akif’in de Nazım’ın da Vatanı aynı vatandı...

Neyir Erkan Şişman