Uzun süredir evlerimizdeyiz, korunmaya ve sevdiklerimizi korumaya çalışıyoruz. Kimilerimiz bu geçen zamana bardağın dolu tarafından bakarak, iyi değerlendirdi. Dinlenip kendini dinledi, hayatın kargaşasından kenara çekilip, kendine yeni uğraşlar edindi. Kimilerimizse, psikolojik olarak bu süreci iyi yönetemeyerek, çıkmaza düştü. 

Farkındaysanız, yasaklar kalktığında caddeler, sokaklar insanla dolup taşıyor, gerekli olduğu için çıkanlardan daha çok daraldım, bunaldım, artık evde duramıyorum diyenlere rastlıyoruz. İnanın hepimiz bunaldık ama katlanmaya, üstesinden gelmeye çalışıyoruz. Aksi halde hayat çekilmez olur.

Oğlum, virüs sıkıntısından önce bir rahatsızlık geçirdi ve bir hafta hastanede tedavi gördü. O günler benim için hayatımın en zor anlarıydı, serumlar, iğneler...

Benim onu telkin etmem gerekirken, küçücük kalbiyle oğlum beni, ruhumu ayağa kaldırmıştı. “Anne üzülme, hiç acımıyor, iyileşmem için yapıyorlar biliyorum” demişti. Bir an da kendime gelmiştim. Gerekliydi, katlanmalıydık, dünyanın sonu değildi ve her acının hep daha fazlası vardı bunu biliyordum. Daha zor hastalıklarla mücadele eden çocuklar vardı, sakinleşmem gerekirdi, öyle de oldu. Bunları sizlerle paylaşmamın sebebi, kıssadan hisse misali, hastanede olup bu illetle mücadele etmek evimizde olmaktan inanın daha zordur. 

Şimdilerde balkonumuzdan dışarı baktığında, “anne dışarısı ne güzel dimi” diyor oğlum, bu seferde ben ona sağlığımız için bu süreci evde geçirmek zorunda olduğumuzu söylüyorum. Tedavi olurken nasıl yapmamız gerekenler varsa bu süreçte de virüsle mücadele için bu önlemleri almalıyız oğlum diyorum. Sahip olduğu sağlığının, farkında olmasını sağlıyorum. İçinde bulunduğumuz bu mübarek ay da, hepimize kuvvetli irade ve sabır diliyorum.

Hayırlı Ramazanlar...